2017 മാർച്ച് 27, തിങ്കളാഴ്‌ച

നുറുങ്ങുകൾ..

1....

കണ്ണൊന്നു..നിറഞ്ഞൊഴുകി പുഴയായി..
അതിൽ മുങ്ങി മരിച്ചു വേണം
എനിക്ക്‌ ആത്മശാന്തി നേടാൻ..

2...
ഞരമ്പുകൾ മുറുകണം..
അഴിയാത്ത ഊരാക്കുടുക്കുകളാകണം..
കഴുത്തിൽ മുറുകിയെൻ ശ്വാസം നിലക്കണം...

3...
നഖങ്ങൾ വളരട്ടെ..ഇരുതല മൂർച്ചയുള്ള കത്തിയായി..
അമർന്നിറങ്ങട്ടെയെൻ മാംസകളിൽ...ചീറ്റിതെറിക്കട്ടെയിനി ചോരച്ചാലുകൾ...
അതിൽ പുഴുക്കൾ നീന്തിതുടിക്കട്ടെ..

4...

എല്ലാം മറന്നുവെന്നു പറയുന്നത് ശരിയല്ല..കുറച്ചെങ്കിലും പുകയുന്നുണ്ടാവും.. ഒന്നുകൂടി ആഴത്തിൽ നോക്കിയാൽ ആളിക്കത്താൻ പാകത്തിനുള്ളത്.....

5...കണ്ണടച്ചുറങ്ങി...കണ്ണിൽ ഇരുട്ടിന്റെ കറുപ്പിനെ പുല്കുന്നതാണ്..സുഖമെങ്കിൽ
ഉറങ്ങാനാവാതെ..കണ്ണുതുറന്നു ഇരുട്ടിന്റെ കറുപ്പിനെ ഭയക്കുന്നതാണ് ...വേദന..

6...
നീ ഒരോതവണ കുത്തിയിറക്കി ചോരയൊഴുക്കുമ്പോഴും..
എന്റെ ഹൃദയം മുറിയാതെ നീ സൂക്ഷിച്ചു..
അത് നിന്റേതെന്നു
പറഞ്ഞു നീ അഹങ്കരിച്ചു...
ഒടുക്കം ചോര വാർന്നു ഞാൻ
മരിച്ചപ്പോഴും..നീ പുഞ്ചിരിച്ചു.

നുറുങ്ങുകൾ..

കണ്ണൊന്നു..നിറഞ്ഞൊഴുകി പുഴയായി..
അതിൽ മുങ്ങി മരിച്ചു വേണം
എനിക്ക്‌ ആത്മശാന്തി നേടാൻ..

ഞരമ്പുകൾ മുറുകണം..
അഴിയാത്ത ഊരാക്കുടുക്കുകളാകണം..
കഴുത്തിൽ മുറുകിയെൻ ശ്വാസം നിലക്കണം...

നഖങ്ങൾ വളരട്ടെ..ഇരുതല മൂർച്ചയുള്ള കത്തിയായി..
അമർന്നിറങ്ങട്ടെയെൻ മാംസകളിൽ...ചീറ്റിതെറിക്കട്ടെയിനി ചോരച്ചാലുകൾ...
അതിൽ പുഴുക്കൾ നീന്തിതുടിക്കട്ടെ..

എല്ലാം മറന്നുവെന്നു പറയുന്നത് ശരിയല്ല..കുറച്ചെങ്കിലും പുകയുന്നുണ്ടാവും.. ഒന്നുകൂടി ആഴത്തിൽ നോക്കിയാൽ ആളിക്കത്താൻ പാകത്തിനുള്ളത്.....

കണ്ണടച്ചുറങ്ങി...കണ്ണിൽ ഇരുട്ടിന്റെ കറുപ്പിനെ പുല്കുന്നതാണ്..സുഖമെങ്കിൽ

ഉറങ്ങാനാവാതെ..
കണ്ണുതുറന്നു ഇരുട്ടിന്റെ കറുപ്പിനെ ഭയക്കുന്നതാണ് ...വേദന..

നീ ഒരോതവണ കുത്തിയിറക്കി ചോരയൊഴുക്കുമ്പോഴും..
എന്റെ ഹൃദയം മുറിയാതെ നീ സൂക്ഷിച്ചു..
അത് നിന്റേതെന്നു
പറഞ്ഞു നീ അഹങ്കരിച്ചു...
ഒടുക്കം ചോര വാർന്നു ഞാൻ
മരിച്ചപ്പോഴും..നീ പുഞ്ചിരിച്ചു.

2017 മാർച്ച് 18, ശനിയാഴ്‌ച

Song7

കാതിരുന്നേൻ....നിൻ
പിൻവിളിക്കായി...
തേടി നിന്നേൻ നിൻ മുഖം കാണുവാൻ..
നിഴലായി എങ്കിലും..ആ നിഴലിൽ ചേരുവാൻ ഒരു നാൾ എങ്കിലും...

മഴയിൽ നനയും പനിനീരു പോൽ..
അഴലിൽ പൊഴിയും കണ്ണീരായി ഞാൻ..
ഇനിയും വരുവാൻ വഴി നീളെയും
വിരിയുന്നൊരീ പൂക്കളും..
കുറുകും കുയിലും..കളി തെന്നലും..
കളിവഞ്ചിയും നമ്മളും...

നീട്ടി നിന്റെ കൈകളിൽ കൈകൾ കോർത്തതില്ല ഞാൻ..
പാട്ടു് മൂളും ചുണ്ടുകൾ..വരികൾ തേടിയില്ലയോ...

ഇനിയീവസന്തരാവിലും..
വിരിയുന്ന നോവിന് മുള്ളുകൾ..
അകലാതിരുന്നുവെങ്കിൽ നാം ഒരു പൂവിതളായെങ്കിലോ...

2017 മാർച്ച് 16, വ്യാഴാഴ്‌ച

Song6

പൂ പൊഴിയാത്ത പൂക്കാലം വേണം...
ഇതളടരാതെ പൂമണം വേണം..
നിനവിൽ കുളിരായി നിൻ സ്വരം വേണം...
കനവിൽ..ചിരിയായി നിൻ മുഖം വേണം...
പൊന്നലകളിൽ  അലയാം കളിവഞ്ചിയിൽ..
തെന്നലുകളെ തഴുകാം
ഈമേടയിൽ..
കണ്ണിമകളെ തഴുകാം
പൊൻ പീലിയാൽ..
മഞ്ജിമകളിൽ
നറുതേനായിടാം...
(പൂ പൊഴിയാത്ത പൂക്കാലം വേണം...
ഇതളടരാതെ പൂമണം വേണം..)
പൊൻകസവു നെയ്‌യാം
ഈ മൺവീണയിൽ...
സ്വരജതികൾ കോർക്കാം
ഈ സാരങ്കിയിൽ
പൂവിതളായി മാറും
അധരങ്ങളിൽ..
തേൻകണം ചാർത്താം
മുത്തങ്ങളായി..
പൂ പൊഴിയാത്ത പൂക്കാലം വേണം...
ഇതളടരാതെ പൂമണം വേണം..
നിനവിൽ കുളിരായി നിൻ സ്വരം വേണം...
കനവിൽ..ചിരിയായി നിൻ മുഖം വേണം...

2017 മാർച്ച് 14, ചൊവ്വാഴ്ച

Song5

കൈപൊത്തി ഒഴുകുന്ന നീർച്ചാലുകൾ ..കണ്ണീർ.
തേങ്ങുന്ന മനസ്സിന്റെ ഗദ്ഗദങ്ങൾ..
മുറിവേറ്റു കേഴുന്ന വേദനകൾ..കണ്ണീർ
അഴലിന്റെ നിലക്കാത്ത നെടുവീർപ്പുകൾ..

പൊഴിയുവാനാണെങ്കിൽ എന്തിനീ പൂക്കാലം വഴിതെറ്റി വന്നെന്റെ പൂവാടിയിൽ...
അകലുവാനാണെങ്കിൽ എന്തിനടുത്തു നീ ഞാനാകുമെന്റെ ഏകാന്തതയിൽ...

(കൈപൊത്തി ഒഴുകുന്ന നീർച്ചാലുകൾ ..കണ്ണീർ.
തേങ്ങുന്ന മനസ്സിന്റെ ഗദ്ഗദങ്ങൾ..)

ഒന്നും പറയുവാനില്ലെങ്കിൽ എന്തിനു തന്നു ആശ തൻ തേൻവസന്തം.
ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളിയാൽ കുളിർ തന്നു പിരിയുവാൻ എന്തേ നീ ഇനിയും വിരുന്നുവന്നു..??

കൈപൊത്തി ഒഴുകുന്ന നീർച്ചാലുകൾ ..കണ്ണീർ.
തേങ്ങുന്ന മനസ്സിന്റെ ഗദ്ഗദങ്ങൾ..
മുറിവേറ്റു കേഴുന്ന വേദനകൾ..കണ്ണീർ
അഴലിന്റെ നിലക്കാത്ത നെടുവീർപ്പുകൾ..

Song 4

നീട്ടിവളർത്തിയ നഖമാലെഴുതിയ പ്രേമകാവ്യം...
കരിമഷിയെഴുതിയ കണ്ണാലെഴുതിയ പ്രണയ പൂങ്കനവ്..

ഒളികണ്ണാൽ നോക്കിയ നോട്ടം...
അതിലെന്നിൽ പെയ്തൊരു പൂമഴ...
ആ മഴയിൽ ഞാൻ നനഞ്ഞു ഞാനറിയാതെ.....

ചെചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ
പുഞ്ചിരി..
ആ ചിരിയിൽ ഞാൻ
കണ്ടൊരു മഴവിൽ..
ആ മഴവില്ലൊരു മയിലായെന്നിൽ പീലിവിരിച്ചു..

നീട്ടിവളർത്തിയ നഖമാലെഴുതിയ പ്രേമകാവ്യം...
കരിമഷിയെഴുതിയ കണ്ണാലെഴുതിയ പ്രണയ പൂങ്കനവ്..

Song3

മറക്കുവാൻ പോലും മറന്നൊരു വരികളായി..
നിൻ പാട്ടു മൂളുന്നു ഈ തെന്നൽ...
അണയുവാൻ പോലും മറന്നൊരു
നെയ്തിരി എരിയുന്ന കനവായി എൻ മനസ്സിൽ...
വിധിയാൽ അകന്നയീ ഇരു ഹൃദയം...
അതിലറിയാതെ പൂവിട്ട നഷ്ടസ്വപനം..
തീരത്തടുക്കാത്ത തോണി പോലെ..
ഇളം കാറ്റിൽ ഉലയുന്നു നോവ് മാത്രം...
(മറക്കുവാൻ പോലും മറന്നൊരു വരികളായി..
നിൻ പാട്ടു മൂളുന്നു ഈ തെന്നൽ...)
പറയാതെ കൈമാറി നൂറു സ്വപ്നം..
പിന്നെ പറയാതെ വിടചൊല്ലി
അകന്നു നമ്മൾ..
ആ കനവിന്നും ഓർത്തു നമ്മൾ..
തഴുകി തലോടും മനസ്സിൻ അറയിൽ..
(മറക്കുവാൻ പോലും മറന്നൊരു വരികളായി..
നിൻ പാട്ടു മൂളുന്നു ഈ തെന്നൽ...)

Song2

ചുരം കടന്നിറങ്ങി വന്നൊരു നാടൻ പെണ്ണ്..
പുഞ്ചിരിച്ചൊളിഞ്ഞുനോക്കിയ കള്ള കണ്ണ്..
നടന്നു നീങ്ങിയ കാലിൽ തത്തിയ വെള്ളികൊലുസ്സു..
അതിൽ കൊളുത്തിയുടക്കി
നിലത്തുവീണു എന്റെ മനസ്സ്...

പറയാതെ പറഞ്ഞു പലവട്ടം..
ഉള്ളിൽ തോന്നിയ തേരോട്ടം..
എന്നുമെറിഞ്ഞൊരു മിണ്ടാട്ടം..
അതിൽ കണ്ടു ഞാനൊരു ചാഞ്ചാട്ടം..

(ചുരം കടന്നിറങ്ങി വന്നൊരു നാടൻ പെണ്ണ്..
പുഞ്ചിരിച്ചൊളിഞ്ഞുനോക്കിയ കള്ള കണ്ണ്..)

അഴകൊരു പൂവായ് വിരിയുമ്പോൾ...
അതിൽ തേൻ നുകരുന്നൊരു
വണ്ടായി ഞാൻ
പുഞ്ചിരി വിരിയും ചെഞ്ചുണ്ടോ..
പൂവമ്പുകൾ എയ്തു പലവട്ടം..

(ചുരം കടന്നിറങ്ങി വന്നൊരു നാടൻ പെണ്ണ്..
പുഞ്ചിരിച്ചൊളിഞ്ഞുനോക്കിയ കള്ള കണ്ണ്..)

Song1

പാൽനിലാവിൻ പൂങ്കതിർ പോലെ പുഞ്ചിരിക്കും ഓമന നീ..
തേൻവയമ്പിൻ മധുരം തൂകി
ഓടിവരും കണ്മണി നീ..
ചിതറിതെന്നും മുത്തുകൾ പോലെ കലപില കൊഞ്ചും
പൊന്മണി നീ..
എൻ കണ്ണ് നീ..കണ്ണിൻ കണ്മണീ...നീ

നീയുറങ്ങാൻ പാടി എന്നും താരാട്ടിൻ ഈരടികൾ..
നിന്നെ ഊട്ടാൻ എന്നും കയ്യിൽ..വെണ്ണ ചോറും പാലമൃതും..
എന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞുറങ്ങും പലകോടി പുണ്യം നീ..
(എൻ കണ്ണ് നീ..കണ്ണിൻ കണ്മണീ...നീ)

നിന്നെ വിളിക്കാൻ പേരുകളൊന്നും മതിയാവില്ലിനി
പൊൻ കതിരെ..
നിന്നിൽ ചൂടാൻ പീലികൾ പോരാ അമ്പാടിതേന്മൊഴിയെ..
എന്റെ കരളിൽ തെളിഞ്ഞുകത്തും ഒരുപൊൻ നെയ്തിരി നീ...
(പാൽനിലാവിൻ പൂങ്കതിർ പോലെ പുഞ്ചിരിക്കും ഓമന നീ..)

2017 മാർച്ച് 11, ശനിയാഴ്‌ച

പൊളിച്ചെഴുത്തുകൾ..

പൊളിച്ചെഴുത്തുകൾ..

മാറ്റം അതൊന്നു മാത്രമാണ്
മാറാത്തത് എന്നത് പഴമൊഴി...മാത്രമാണ്..

മാറ്റിഎഴുതപ്പെടുന്നത് പോലും
അറിയാതെ നാം മാറിപോകുന്നു..

ഒരുമയുടെ കൗമാരങ്ങളിൽ നിന്ന് വലിച്ചെറിയപ്പെടുന്നത് യൗവനത്തിന്റെ ഒറ്റപ്പെട്ട തീഷ്ണതയിലേക്കാണ്..
അതിന്റെ ബാലിശതകൾ മാറ്റി എഴുതപ്പെടുന്നത് ലക്ഷ്യബോധത്തിന്റെ അനിവാര്യതയിലേക്കാണ്...

തന്നും കൊണ്ടും അനുഭവിച്ച
സ്നേഹവും കരുതലുമൊക്കെ പകർന്നുകൊടുക്കപ്പെടുമ്പോൾ..
മാറ്റിവരക്കപ്പെടുന്നത് നമ്മളിലെ
നമ്മെ തന്നെയാണ്..

പ്രായം ചവിട്ട്പടികൾ കയറിപോകുമ്പോൾ..
ഉലയിൽ ഉരുകി കനക്കുന്നത്
ഹൃദയത്തിന്റെ കാരിരുമ്പാണ്..
വാവിട്ട്കരഞ്ഞ കാലത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണീരൊതുക്കി കരയാൻ
പഠിച്ചതു പോലും മാറ്റത്തിന്റെ സൂചനകളാണ്..

യൗവനത്തിന്റെ ചടുലതകളിൽ നിന്നു നീന്തികയറുന്നത് പൗരുഷത്തിനെ ക്രമപെടലുകളിലേക്കാണ്...
പകർത്തിയെഴുതപ്പെടുന്നത്..മധുരമുള്ള ജീവിതകാവ്യങ്ങളാണ്...

വസന്തകാലത്തെ അലസസ്വപ്‌നങ്ങൾ നിറം മാറി കടുക്കുന്നത് നാളെയുടെ ആകുലതകളിലേക്കാണ്.
ഉരുണ്ടുകൂടുന്നത് ഭാവിയുടെ കാർമേഖങ്ങളാണ്...

ഇല്ലായ്മയുടെ മുൾവേരുകൾ അറുത്തുമാറ്റി
കാലടികൾ വെക്കുന്നത് സൗഭാഗ്യത്തിന്റെ
പതുത്തപരവതാനിയിലേക്കാണ്...
മാറുന്നതിവിടെ ജീവിതത്തിന്റെ നിറഭേദങ്ങളാണ്..

കണ്ണടയുന്നത് നഷ്ട സൗഭാഗ്യങ്ങളുടെ വേദനമറക്കാൻ മാത്രമല്ല..
ഇറുക്കിതുറന്നു നാളെയെന്ന
സത്യത്തോട് പൊരുതുവാൻ വേണ്ടികൂടിയാണ്..
പോരാളിയുടെ വീറു തെളിയിക്കാൻ കൂടിയാണ്..

ബാല്യത്തിലെ കൊലുമിട്ടായികൾ വാര്ധക്യത്തിലെ കഷായകൂട്ടുകളായി രുചിമാറിപോകുന്നു..
കൂട്ടായ്മയുടെ കളിചിരിക്കാലം ഓടി കയറുന്നത് ..ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ഏകാന്തതയിലേക്കാണ്..

കാട്ടുകുതിരയുടെ വീറോടെ ഓടി കിതച്ചെത്തുന്നത്
പട്ടടയിലേക്കു ഒരുങ്ങുവാനാണ്..

നാം പൊളിച്ചെഴുതപ്പെടുന്നത് ഒരിക്കലല്ല.. ഒരുപാടുവട്ടം..ദിക്കുകളിൽ മാറുന്നത്
ജീവിതത്തിന്റെ വഴിത്താരകളാണ്..
മാറിമറിയുന്നത് ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള കാതങ്ങളാണ്..
നടന്നടുക്കുന്നത് സത്യത്തിലേക്കുള്ള കാലടികൾ മാത്രമാണ്...

ശ്രീ...

2017 മാർച്ച് 8, ബുധനാഴ്‌ച

പെണ്മയുടെ നവരസം

നവഭാവങ്ങളും അഴകിൽ ആടയായണിഞ്ഞവൾ- സ്ത്രീ

കണ്ണീരല്ല..പെണ്മയുടെ കരുത്താണ്
അവളുടെ ആഭരണം.
ചുവരുകളുടെ ഇരുട്ടല്ല
ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചമാണ്
അവളുടെ ഉൾകരുത്ത്‌..

കരുണം.. അവളുടെ വാക്കുകൾ
അതിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ആലിവുണ്ട് അർദ്രതയുണ്ട്..

ശാന്തം സഹനത്തിന്റെ നോവും നൊമ്പരവും അതിൽഒളിപ്പിച്ചു വച്ച കണ്ണീരുപ്പിന്റെ രുചിയുമുണ്ട്

ഹാസ്യം.. ജീവിതം കരയിപ്പിച്ച
കറുത്ത പാഠങ്ങളെ.. ചെറുപുഞ്ചിരിയാൽ സരളം തരണം ചെയ്ത മന്ദസ്മിതം..

ശൃംഗാരിയവൾ..ചെറുപുഞ്ചിരിയിൽ
മോഹങ്ങൾ ഉണർത്തി...
അലിയാത്ത കാരിരുമ്പു പോലും അലിയിച്ചെടുക്കുന്നവൾ...

വെറുപ്പാ(ബീഭത്സ)മാണവൾക്ക്..
മധുരമാം വാക്കുകൾ കൊണ്ട് കരിവളയണിയിക്കുന്ന പിശാചിൻ കരങ്ങളെ..

അത്ഭുതംകൊള്ളുമവൾ ചുറ്റിലും
നിറംമാറി വേദനിപ്പിക്കുന്ന  ആൺമനസ്സുകളെ ഓർത്തെപ്പോഴും..

ഭയമാണവൾക്..മടികുത്തഴിക്കാൻ
ഇരുട്ടിന്റ മറവിൽ വരുന്ന ചോരത്തിളപ്പുകളെ..

ഇനി രൗദ്രഭാവം പൂണ്ടുവാളെടുക്കട്ടെ അവൾ മാനത്തിനു വിലയിടുന്നവന്റെ
കഴുത്തറുക്കുവാൻ.

വീരയായി കൊണ്ടിരുത്തണം
അവളെ സിന്ദൂരകുറിയായ സ്ത്രീത്വത്തിന്റെ കനകസിംഹാസനത്തിൽ.

കൈകൂപ്പണം ഒരിക്കലെങ്കിലും അവളെ ..അണയാത്ത നെയ് വിളക്കായെന്നും എരിയുവാൻ..

Dedicated to all my lovely ladies and women...

2017 മാർച്ച് 7, ചൊവ്വാഴ്ച

വിശപ്പ്

വിശപ്പ്

അമ്മത്തൊട്ടിലിന്റെ വാതിൽക്കൽ
വെള്ളതുണികളിൽ പൊതിഞ്ഞു ..
മുലപ്പാൽ നിഷേധിക്കപ്പെടുന്ന
കുഞ്ഞിന്റെ നിലവിളിയാണ്
ആദ്യത്തെ വിശപ്പ്...

തട്ടിയെടുക്കപ്പെടുന്ന ബാല്യങ്ങൾ തെരുവോരങ്ങളിൽ ഒട്ടിയ
വയറുമായി കൈനീട്ടി കേഴുന്നു.. 
അത് വിശപ്പാണ്.!!!

ഭിക്ഷ..ഒരേ പാത്രത്തിൽ കുഴച്ചഞ്ചു വയറുകൾ പകുതെടുക്കുന്നതും..
ഒട്ടും നിറയാതെ കണ്ണു നനയുന്നതും
വിശപ്പിനാലാണ്.!!

പളുങ്ക് പാത്രങ്ങളിൽ ബാക്കിയാവുന്ന
ഭക്ഷണ കൂമ്പാരങ്ങൾ വിശപ്പല്ല..
കണ്ണാടികൂട്ടിനപ്പുറം അത് നോക്കി
നിറയുന്ന കണ്ണുകളിലാണ് വിശപ്പ്.. വെള്ളമൂറുന്ന നാവിലാണ് രുചി..

ആഘോഷങ്ങളിൽ നിരത്തപ്പെടുന്ന
ഭക്ഷണങ്ങളുടെ ഘോഷയാത്ര
വെറും കൺകെട്ടു മാത്രമാണ്..
എച്ചില്പുറങ്ങളിൽ..ഒരുമയോടെ
പങ്കിട്ടു നിറയുന്ന മനസുകളിലാണ്
യഥാർത്ഥ ആഘോഷം..

നാലുനേരം നിറയുന്ന വയറുകളിൽ
വിശപ്പെന്നാൽ ആഡംബരമാണ്...
നേരം നോക്കാതെ പാതി
നിറയുന്ന ഉദരങ്ങളിൽ..
അതൊരു  പ്രാർത്ഥനയാണ്..കണ്ണീരാണ്..

വറുതിയുടെ വാർദ്ധക്യങ്ങളിൽ..
നാളെയുടെ വർണ്ണചിത്രങ്ങളില്ല..
ഇവിടെ...നിറയുന്ന വയറുകളിൽ
ഇന്നിന്റെ കണക്കുകൾ
അസ്തമിക്കുന്നു...

അലസരായ ദുർമേദസ്സുകൾ
ഇവിടെ ഇന്നന്ധരാണ്..
വിശപ്പിന്റെ "നിലവിളി" അവർ കാണില്ല..കേൾക്കില്ല..!!
ചില്ലുജാലകങ്ങൾക്കുള്ളിൽ...
ഇനിയും നുരപതയും..
പളുങ്കുപാത്രങ്ങളിൽ
വിഭവങ്ങൾ നിറയും..

അരവയറിന്റെ തേങ്ങലുകൾ
ആരുമറിയാതെ കാറ്റിലലിയും.
കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ മാത്രമെന്നും
മണ്ണിൽ മറയും...

ശുഭം..

അച്ഛൻ

കളഞ്ഞു പോയതും
കൊഴിഞ്ഞു പോയതും..
ദൈവം തിരിച്ചു തരുമെങ്കിൽ
ഞാനാദ്യം അച്ഛനെ
ചോദിച്ചേനെ...

ഒരു രാന്തൽവിളക്കുമായി
മുന്നേ നടന്നെന്നെയീ സ്വപ്നഭൂവിൽ കൊണ്ടെത്തിച്ച എന്റെച്ഛനെ.

സ്നേഹത്തിന്റെ
മധുരം മാത്രം നുണഞ്ഞ
കുട്ടിക്കാലവും
മുന്നിൽ നില്ക്കാൻ
മുട്ട് വിറച്ച വികൃതിനിറഞ്ഞ
കൗമാരവും..
തോളോട്തോൾ ചേർന്ന്
എന്റെ ശരികൾക് മിണ്ടാതെ
തലയാട്ടി അനുവാദം തന്ന
യൗവനവും...

ഭയക്കാതെ ഭയന്നും..
ചിരിക്കാതെ ചിരിച്ചും..
കരയാതെ കരഞ്ഞും..
ഒരുമിച്ചു നടന്നു..
ഒരുപാടു കാലം ഒരുപാട് കാതം..

പിടികൊടുക്കാതിരുന്നിലൊരിക്കലും..
കാലിൽവീണു കരഞ്ഞിലൊരിക്കലും..
എങ്കിലും..ശാസനകൾ തലോടലിൽ പൊതിഞ്ഞു പെയ്യവേ..ഉരുകി തീരുന്ന
മെഴുതിരിയായി ഞാൻ...

വേഷം മറന്നു പകച്ചു
ഞാൻ നിന്നപ്പോഴും..
രംഗം പിടിച്ചെടുത്തതെന്നും
ഈ അച്ഛനായി..
രംഗബോധമില്ലാത്ത കോമാളിയായി കളമൊഴിഞെങ്കിലും..
ഓർമകളിൽ ഒരു നായകൻ
അതിന്നുമെൻ അച്ഛൻ മാത്രമായ്..

ഇടിച്ചുകുത്തിപെയ്ത പേമാരിയായും...
സ്വച്ച്ഛമായൊഴുകുന്ന തേനരുവിയായും.. പെയ്തൊഴിഞ്ഞുപോയെങ്കിലും..
അലകൾ അടങ്ങുന്നില്ല..
മനസ്സിൽ..വേദനകൾ ഉറങ്ങുന്നില്ല..

ഇനിയും വഴികളെറെ..
താണ്ടുവാനുണ്ടെങ്കിലും..
ഇനിയൊരു യാത്രപറയാതെ
അകന്നു പോയെങ്കിലും..
ബലികല്ലിൽ ഉരുട്ടി
കൈകൊട്ടുമ്പോഴൊക്കെയും
മുന്നിൽ തെളിയുന്നത്‌..
അച്ഛനെന്ന സത്യം മാത്രം..
കണ്ണിൽ രണ്ടിറ്റ് കണ്ണീർ മാത്രം..

2017 മാർച്ച് 5, ഞായറാഴ്‌ച

5 വയസ്സുകാരിയോടുള്ള കാമം..

5 വയസുകാരിയോടുള്ള കാമം...

ഒരു നീർമാതളത്തിന്റെ
പരിശുദ്ധിയുള്ള പട്ടുപാവാടകാരി മാത്രമാണവൾ..
മുല്ല മൊട്ടിനേക്കാൾ
നൈര്മല്യമുള്ളവൾ..

കളിചിരിയും കളികൊഞ്ഞലും
പിണക്കവും പരിഭവവും
മാത്രം അറിയുന്നവൾ..

ഇരുട്ടിനെ ഭയന്നമ്മയുടെ
സാരിതുമ്പിൽ ഒളിക്കുന്നവൾ..
അച്ഛന്റെ മടിയിൽ അമ്പിളിമാമന്റെ കഥയറിയുന്നവൾ..

മധുരം ചില്ലുപാത്രത്തിലെ
മിഠയിയായി മാത്രം നുണഞ്ഞവൾ.
ഒരു വരി താരാട്ടിൽ
കണ്ണടച്ചുറക്കത്തിൽ മയങ്ങുന്നവൾ..

ഇവളിൽ നീ കണ്ട
കാമത്തിന്റെ പൊരുളെന്ത്??
ഒളികണ്ണിട്ടു ഇവളിൽ
നീ തിരഞ്ഞ വികാരത്തിന്റെ
അലകൾ ഏത്??
ഇവളുടെ വളകിലുക്കത്തിൽ
നിന്റെ ഞരമ്പുകൾ
വലിഞ്ഞു മുറുകിയെന്നോ??
ഇവളുടെ കളികൊഞ്ചലുകൾ
നിന്റെ സിരാതലങ്ങൾ
പിടിച്ചുലച്ചുവെന്നോ??

നിന്റെ കഴുകൻ കണ്ണുകൾക്ക്
കൊത്തിയടർത്താനുള്ളതല്ല..
ആ കുഞ്ഞിന്റെ പവിത്രത..
നിന്റെവികാരകൊടുമുടിയിലെ
മഴവെള്ളച്ചാട്ടമല്ല..
ആ കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണിലെ നീർധാരകൾ...

നിന്റെ കരതലം പതിഞ്ഞ
കുഞ്ഞുമേനി ഇനിയേത്
ഗംഗയിൽ കുളിക്കും..
നിന്നിൽ ഒരേട്ടന്റെ സ്നേഹം
തിരഞ്ഞ ആ മനസ്സ് ആരോട്
പോയി പൊട്ടികരയും..

തലച്ചോറ് ദ്രവിച്ചരിപ്പയായവന്
വയസ്സൊരു വിഷയമല്ലല്ലോ...
തേച്ചരക്കപ്പെടുന്നതെന്നും
വിരിയാൻ കൊതിക്കുന്ന
പൂമൊട്ടുകളാണല്ലോ..

വിരിയില്ല..പൂമണം പരക്കില്ല
മുല്ലകൊടിയുടെ തളിരുകൾ വളരില്ല..
ആട്ടിന്റ തൊലിട്ട ചെന്നായ്ക്കൾ
ഇനിയും വല വിരിക്കും..
അതിലീ കൊടികളെ
വേരോടെ പിഴുതെറിയും..

2017 മാർച്ച് 4, ശനിയാഴ്‌ച

മഴയാം കണ്ണീർ

തിമിർത്തു  മഴ പെയ്തുകഴിഞ്ഞ നിമിഷമാണിപ്പോൾ..

മുളക്കും പല തളിരുകളും..
വിടരും മൊട്ടുകളും..
നനുനനുത്ത ജലകണങ്ങളുമായി...

മോഹങ്ങളിനി ചിറകുവിരിക്കും..
സ്വപ്‌നങ്ങൾ ചിത്രശലഭങ്ങളായി..
തെളിവാനത്തിൽ പറന്നുയരും..

മണ്ണിൻ മണം പരക്കും..
ഈറനണിഞ്ഞ മറുപച്ചകൾ വരും..
മാഞ്ചോലകളിൽ തുള്ളികൾ ഇറ്റിറ്റു വീഴും...

ഒടുക്കം.. ഞാൻ കരഞ്ഞ കണ്ണീരും.. ആരുമറിയാതെ...
മഴയിൽ മണ്ണോട് ചേരും..

കാടും പുഴയും മഴയും..

മനുഷ്യാ..നിനക്കു ജീവിക്കാൻ
ആയുസ്സു ആവോളം നൽകി..
വേണ്ടിയിരുന്നില്ല...വലിയ തെറ്റ്..

നീ ജീവിക്കുന്തോറും..
പലരും ആകാലചരമം
പ്രാപിക്കുന്നു...
ഒന്നിമില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ പടിിച്ചവരെക്കാൾ..
നിനക്കു എല്ലാം വേണം..
നിനക്കു മാത്രമായി..

കാട്..

നിനക്കു വേണ്ടി..നീ കാരണം..
ഇഞ്ചിഞ്ചായിമരണം കാത്തുകിടക്കുന്ന
പടു വൃദ്ധനായിരിക്കുന്നു..
നിന്നെ ഊട്ടി വളർത്തി..
തണലേകി..വിരുന്നൂട്ടി തളർന്നു
നരച്ച പാവം വൃദ്ധൻ..

കഴുത്തിൽ കത്തി വച്ചു
നീ ആ പാവത്തെ പറ്റിച്ചു,
സ്വത്തുക്കൾ തീറെഴുതി..,
പരന്ന പച്ചപ്പുകൾ..നിന്റെ
ചൂതാട്ട കോട്ടകളാക്കി..
ഹരിതാഭമായ രോമാകൂപങ്ങളിൽ
നര പടർത്തി..
കൊടുംവേനലിൽ കത്തുന്ന വെയിലിൽ.. പാവത്തിന്റെ തൊലിയുരിഞ്ഞു...
ഇല കരിഞ്ഞു..പൊഴിഞ്ഞു...
ഒരു തുള്ളി കണ്ണീരൊഴുക്കാനാവാതെ
അരുവികൾ വരണ്ടുണക്കി..
ഓർമ്മകൾ അയവിറക്കി ഇനിയൊരുശുഭമരണം
കാത്തു ചുരുണ്ടുകൂടി..
കാടെന്ന പടുകിളവൻ...

മഴ...പുഴ...

ഇരട്ടപെങ്കൊടികൾ.. ഇവർ
അഴകിന്റെ തരുണികൾ..
ഇവരിലലിയാൻ കൊതിച്ചു
മനുഷ്യാ നീയെന്ന കള്ളകാമുകൻ..

എങ്കിലുമിവരെ നീ പറ്റിച്ചു.. പലകുറി..
പുഴയുടെ മണലൂറ്റി അവളുടെ
മാനം കവർന്നു..
മഴയുടെ കൂടപിറപ്പായ കാടിന്റെ കഴുത്തറുത്തു..
ഈ ത്രികോണ പ്രണയത്തിൽ
ഇരുവരും നീയാൽ പലവട്ടം
ചതിക്കപ്പെട്ടു..ക്രൂരമായി മാനഭംഗപ്പെട്ടു..

ഇന്നിപോൾ..
പിണ്ഡം വച്ച് പടിയിറങ്ങിയ അവരുടെ കരുണ തേടുന്നു..പാവം കാമുകൻ...

ഒരിറ്റു നീരിനായി..യാഗങ്ങൾ..
പ്രാർത്ഥനകൾ..ഒട്ടിയ ഓട്ടു
പാത്രങ്ങളുടെ നെഞ്ചത്തടിച്ച
നിലവിളികൾ..
കേഴുക നാരാധമാ..കാലിൽ വീണു
നീ മാപ്പിരക്കുക..

മഴയോ? പുഴയോ? കനിയട്ടെ ഒരുവട്ടം...
നീ മരിക്കും മുന്നേ..
ചുണ്ടു നനയാൻ..
ഒരിറ്റു നീര് കടം തരാൻ..

ശുഭം..

ശ്രീജു

2017 മാർച്ച് 3, വെള്ളിയാഴ്‌ച

കർത്താവിന്റെ മകൾ

കർത്താവിന്റെ മകൾ..

ഇനി പള്ളിമണികൾ വരെ
ലജ്ജയോടെ തലതാഴ്ത്തും..
ചില്ലുകൂട്ടിലെ മാതാവ്
മുഖം പൊത്തി കരയും..
ഓശാനയുടെ ഒലിവിലകൾ കരിഞ്ഞുണങ്ങും...
കുഴിമാടങ്ങളിലെ പ്രേതങ്ങൾ
വരെ ആസ്വസ്ഥരാകും..

പതിനാറിന്റെ കണ്ണീരിൽ,
കാട്ടാളന്റെ ബീജം
കുതിർന്നുണ്ടായ ദിവ്യഗർഭം...
കുമ്പസാരകൂടിനെ കാമ
ഭ്രാന്തിന്റെ മണിയറയാക്കിയ
ദിവ്യകുർബാന..
ഒടുക്കം കരയാൻ പോലും
മറന്നു അമ്മയായ പെൺകൊടീ-
നീ തെറ്റുകാരി..
നിന്റെ തെറ്റ് ഓലചർത്തിയൽ
എഴുതിത്തന്നു ആ ഇടയലേഖനങ്ങൾ.

"പിതാവിൽ" നിന്നും പിതാവിലേക്കു
ചാർത്തി കൊടുത്തു നിന്റെ
കുഞ്ഞിൻ പിതൃത്വം..
കുഞ്ഞേ നിന്റെ മാതൃത്വം മൂകമായി
കണ്ണീർ വാർക്കുക...
നീ സഹിച്ച വേദനകൾക്ക് ശബ്ദമില്ല,
അത് കണ്ണേണ്ട കണ്ണുകൾക്ക് കാഴ്ചയില്ല..
കരയുന്നത് നീയും, നൊന്തു പെറ്റ
കുഞ്ഞു മാത്രം..
കണ്ണീർ തൂകുന്നത് നിനക്കു വേണ്ടി
ഞങ്ങൾ മാത്രം...
നിന്റെ പേറ്റുനോവിന് കാവൽ നിന്ന
"സോദരി"കളിന്നും കുർബാന കൂടും,
മെഴുതിരിതെളിക്കും..
വെളിച്ചത്തെ വെറുത്ത നിൻ
മുഖം, കയ്യാൽ മറച്ചു,
നീ മാത്രം വിതുമ്പി കരയും..

ക്രൂരതയുടെ ആൾരൂപങ്ങൾ ഇനിയുംവിശുദ്ധരാക്കപ്പെടും..
നീതിപീഠത്തിലെ കണ്ണുകെട്ടിയ
സ്ത്രീ ഇനിയും മാനഭംഗപ്പെടും..
കറപുരണ്ടകൈകളെ..
"ആളൂരു"കൾ കഴുകികൊടുക്കും..

കുഞ്ഞേ നിന്റെയൊപ്പം വേദന
പങ്കിടാൻകുരിശേരിയ ദേവൻ മാത്രം
തല താഴ്ത്തി കരയുന്നു മൂകം..

ശ്രീ...

എന്നിലെ നീ

എന്നോട് പറയാൻ വേണ്ടി മാത്രം
അവൾ കാര്യങ്ങൾ കഥയായി മെനഞ്ഞിരുന്നു....
ആ കഥയിലെ രാജകുമാരി എന്നും അവളാണ്..
അവൾ എന്റെയും..

അവളുടെ ഒറ്റപെടലിലെ
കളിക്കൂട്ടുകാരൻ ഞാനായിരുന്നു
എനിക്കായ് അവളുടെ കളിപാത്രങ്ങൾ
എത്രയോ മണ്ണപ്പങ്ങൾ ചുട്ടു..

ഉറങ്ങാൻ അവൾക്കു ഇന്ന്
പഞ്ഞിമെത്ത വേണ്ട...
എന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന്..
മാറിലെ ചൂട് മാത്രം മതി..

ഉറക്കത്തിന്റെ ഓരോ നെടുവീർപ്പിലും..
എന്നിൽ അകലാതെ...
കെട്ടിപിടിച്ചവൾ പിറുപിറുക്കും..
പതിയെ പുഞ്ചിരിക്കും...

ആ തളിർ നെറ്റിതടത്തിൽ
മുത്തുന്ന മുത്തങ്ങളിൽ
അവളറിയാതെ..ഞാൻ
അമ്മയുടെ സ്നേഹം ചാലിക്കും..

എന്റെ ശകാരങ്ങളിൽ..അവളിൽ
പൊഴിയുന്ന കണ്ണീരിൽ..
അവളറിയാതെ ഞാൻ എന്നെയെരിഞ്ഞടക്കും ..
ഒരു നൂറുവട്ടം മനസ്സിൽ മാപ്പിരക്കും...

ഒരായിരം സ്വപ്‌നങ്ങൾ പൂവിരിക്കും..
ആ കൊച്ചുഹൃദയത്തിൽ..
എന്നുമൊരായിരം  മഴവില്ലുകൾ ചിറകടിക്കും..

എന്റെ കൈപിടിച്ചവൾ താണ്ടും വഴികളിൽ..
ആ വെയിലിൽ..ഞാനൊരു കുടയാകും..
അവളുടെ തണലാകും.

മറ്റൊരു കൈപകർന്നൊരുനാൾ നീ
പോകുമെങ്കിലും അതുവരെ
നടന്നെത്താൻ എന്റെ വിരൽതുമ്പു തുണയായിരിക്കും..

ഒരു പൂമ്പാറ്റയായ് പറക്കുമെങ്കിലും..കണ്മണീ
ഒരു തേൻപൂവായ് എന്നും
ഞാൻ നിന്നെ ചേർത്തുവെയ്ക്കും..

എന്റെ ഇരു കൈകളിലായി
ചേർന്നുറങ്ങി നീ..ആ
കൈകളിൽ തൂങ്ങി പിച്ചവെച്ചു..
നീ വളരുന്നതാ കൈ അറിഞ്ഞു..ആ കൈകളിൻ
കരുതലും നീ അറിഞ്ഞു..