ഭയന്നോടാൻ ഒരുങ്ങവേയാണ്...
കാലിൽചെരിപ്പില്ലെന്നറിഞ്ഞത്.
ഇട്ടത് കട്ടി കൂടിയ തുകൽചെരിപ്പ് തന്നെ...
ഓടവേ വേദനിക്കരുതല്ലോ..
പുറത്തു കത്തുന്ന വെയിലാണ്..
അതുകൊണ്ട് വിലകൂടിയ
വസ്ത്രമണിയാം..
ഭയം അകത്താണെങ്കിലും..
പൊള്ളുന്നത് എന്റെ ദേഹമല്ലേ?..
അത് വേണ്ടാ..
വിശപ്പുണ്ടെനിക്ക്..കാലി വയറിൽ.
ഭയന്നോടണ്ട...കഴിച്ചത്..
മൃഷ്ടാന ഭോജനം തന്നെ..
ഇനി കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലോ?...
ഓടേണ്ടത് ഇരുട്ടിലേക്കാണ്..
വഴി തെറ്റരുത്..അപകടം പറ്റരുത്..
തിരിച്ചു വരരുത്..
എടുത്തത് ഇരുട്ടിനെ പകലാക്കുന്ന
വെള്ളി വെളിച്ചമാണ്...
കുത്തിനിറച്ച ഭാണ്ഡത്തിൽ...
നാളേക് ഉള്ള വസ്ത്രം കരുതി..
വിശപ്പിനുള്ള ഭക്ഷണം കരുതി..
തണുത്തുറയാതിരിക്കാൻ കമ്പിളികരുതി.
ഭയനോട്ടത്തിൽ..
എന്നെ ഞാൻ തന്നെനോക്കണമല്ലോ..
പരിക്കില്ലാതെ...
മടങ്ങി വരരുതെന്ന തീരുമാനത്തിൽ
പടികടക്കവെ..ചുവടെടുക്കവെ..
പിൻവിളി പോലെ വന്ന കരച്ചിലിൽ..
പിന്നെയും ചോർന്നു പോയത്..
ഒരുകൂട്ടി വച്ച ധൈര്യമാണ്...
